Het is inmiddels een aantal jaar geleden dat ik mijn eerste lessen in brandveiligheid heb genoten, desondanks herinner ik me dat een van de eerste onderwerpen die aan bod komt de brandveiligheidsketen is. De cirkel die begint bij Pro Actie en via de stappen Preparatie, Preventie en Repressie eindigt bij Nazorg. Wat ik ook weet is dat een keten zo sterk is als de zwakste schakel. Bij de aansluiting van Preventie op Repressie maak ik me hieromtrent zorgen.
Onze gebouwen worden vandaag de dag almaar complexer waardoor de prestatie-eisen uit het Bouwbesluit vaak niet passend of wenselijk zijn. Het beginsel gelijkwaardige veiligheid kan dan uitkomst bieden. Dit beginsel wordt steeds vaker ingezet en gaat vaak gepaard met de nodige discussie omtrent acceptatie. Daarnaast komt het veelvuldig op verscheidene, soms exotische, manieren tot stand en wordt het gebrekkig en juridisch onzorgvuldig gedocumenteerd.
De gelijkwaardige oplossing is veelal gebaseerd op een groot aantal uitgangspunten in termen van brandscenario, brandomvang, rookproductie, ontruimingsprocedures, brandweerinzet, detectie- en blusinstallaties, enz. Specifieke kennis wordt ingezet en moet worden beoordeeld door het bevoegd gezag. Ik zie in mijn beroepspraktijk dat Nederland hierin groeit maar nog lang niet op een volwassen niveau is. Inmiddels zijn er diverse opleidingen die hierin verbetering brengen.
Wat ik nog mis is de vertaling van de gelijkwaardige oplossingen naar de repressieve brandweer. Weet de bevelvoerder bij aankomst voldoende hoe het gebouw in elkaar steekt en wat hem te wachten staat? Is een specifieke inzet nodig? Hoe werken en wat is het doel van de aanwezige installaties? Deze vragen kunnen volgens mij lang niet altijd positief beantwoord worden, zeker in het licht bezien van de vaak gebrekkig beschikbare documentatie en de doorvertaling hiervan naar de repressieve dienst (aanvalsplan). Wat mij betreft zit hier (nog) een zwakke schakel in de brandveiligheidsketen.
